Efekt wieku relatywnego


Powszechna praktyka doboru grup treningowych na podstawie wieku chronologicznego (kalendarzowego lub jak ktoś woli PESELu) możne przynieść korzyści przede wszystkim tym zawodnikom, którzy są bardziej rozwinięci pod względem fizycznym emocjonalnym i kognitywnym. [1] Jednak Ci którzy urodzili się w późniejszych fazach roku mogą z tego powodu odczuwać (co prawda) niezamierzone skutki w procesie długofalowego rozwoju. [1] Dlatego ważne jest aby trenerzy buli świadomi zjawiska jakim jest "EFEKT WIEKU RELATYWNEGO", gdzie zawodnicy urodzeni w określonej porze (fazie) roku mają wyraźną przewagę aby osiągnąć sukces w sporcie. Innymi słowami osoby urodzone w późniejszych fazach roku znajdują się w gorszej sytuacji z racji wyższego wskaźnika rozwoju fizycznego, emocjonalnego i poznawczego niż dzieci, które urodziły się później.

WPROWADZENIE 

Ocen zdolności motorycznych w zakresie identyfikacji talentów sportowych szczególnie w sporcie zespołowym, jest powszechną praktyką w sporcie zawodowym. [2] Na identyfikację talentów może mieć wpływ wiele zdolności motorycznych takich jak szybkość, moc, siła czy wydolność tlenowa. [3] Zasugerowano jednak, iż termin narodzin również odgrywa kluczową rolę w identyfikacji i selekcji talentów. W rzeczywistości zostało to zademonstrowane na 7th International Children’s Winter Games 2016 gdzie w przypadku starszych dzieci, miały one 3,5 większe szanse na bycie wybranym (wyselekcjonowanym z grupy a tym samym na start) niż ich młodsi konkurenci. [4] Efekt czasu narodzin, który ma wpływ na selekcję a tym samym identyfikację talentów nazwany został "EFEKTEM WIEKU RELATYWNEGO"

CZYM JEST EFEKT WIEKU RELATYWNEGO? 

Jest to zjawisko, w którym dzieci urodzone w krytycznej fazie roku (chodzi głównie o pierwszy kwartał roku) lub jego pobliżu, mogą mieć przewagę w wysiłkach sportowych (są silniejsi, szybsi, itd.). [5] W niedawno opublikowanym badaniu pokazano iż wcześniejsze narodziny zwykle wiążą się ze zwiększoną sprawnością fizyczną a więc piłkarze "bardziej dojrzali" byli w efekcie szybsi niż ich "mniej dojrzali" rówieśnicy.[3] Dlatego też należy stwierdzić iż późniejszy okres urodzin może potencjalnie stawiać takich zawodników w niekorzystnej sytuacji. Ponadto osoby urodzone we wczesnych kwartylach są bardziej skłonne do wytrwałości w sporcie, ponieważ są w stanie aktywnie dominować w fizycznych walkach i kluczowych pomiarach. Sugeruje to, że z czasem ci mniej dojrzali rezygnują ze sportu, ponieważ nie są tak "udani", zmotywowani lub spełnieni przez doświadczenie w młodszych latach rywalizacji [5] (patrz Figure 1)


Przykład zjawiska wieku relatywnego w przedszkolu (A), miejskiej (B) i licealnej (C) drużynie koszykówki wykazującej efekt rezygnacji [5].

A by zbada efekt wieku relatywnego podzielono okresy urodzeń na 4 kwartały. [6] W Anglii są to:

Kwartał I: urodzeni od początku września do końca listopada
Kwartał II: urodzeni od początku grudnia do końca lutego
Kwartał III: urodzeni od początku marca do maja
Kwartał IV: urodzenie od początku czerwca do końca sierpnia

UWAGA: Chociaż są one zawsze podzielone na cztery kwartały, miesiące te mogą się różnić w zależności od kraju i okresu aktywności sportowej i akademickiej.

Młodzi sportowcy urodzeni w kwartylach 1 i 2 ogólnie mają wyraźną przewagę nad swoimi później urodzonymi rówieśnikami. Staje się to bardziej widoczne w czasie pomiaru szczytowego okresu wzrostu (peak heigh velocity) i szczytowego okresu wzrostu masy ciała (Peak Weight Velocity) u mężczyzn i kobiet, gdzie adaptacja szkieletowa i biologiczna pozwala jednostce osiągnąć dojrzałość wcześniej, gdzie poprawa morfologii (rozmiar mięśni, siła i wydolność tlenowa) zwiększa prawdopodobieństwo selekcji [6]. Zostało to ostatnio pokazane w lokalnej drużynie rugby, gdzie ci, którzy urodzili się we wcześniejszych kwartylach, nadal uczestniczyli w sporcie, dzięki wcześniejszemu rozpoczęciu okresu dojrzewania w porównaniu do tych urodzonych w późniejszych kwartylach (patrz Figure 2). Ten wykres pokazuje, że podczas gdy liczba uczestników pozostaje zrównoważona przed rozpoczęciem dojrzewania, występuje również nagły spadek liczby młodych sportowców (urodzonych w kwartylach 3 i 4) po osiągnięciu dojrzałości (w wieku około 13 lat).



PRAKTYCZNE ZASTOSOWANIE EFEKTU WIEKU RELATYWNEGO

Na szczęście dla sportowców proces ten na ogół wyrównuje się po ukończeniu 17 lat [6], a może nawet odwrócić się, gdy mniej rozwinięci sportowcy korzystają z różnych metod radzenia sobie z bardziej rozwiniętym fizycznie przeciwnikiem [7]. Jednak systemy rozwoju identyfikacji talentów mogą nie mieć szans na rozwój sportowców światowej klasy poprzez "uwolnienie" ich ze swoich akademii / systemów podczas ważnych okresów szkolenia (np. 11-16 lat). Chociaż w tym artykule przedstawiono niektóre korzyści wynikające z urodzenia się we wczesnych kwartylach (1 do 2), niektóre badania wykazały, że może to prowadzić do wczesnej specjalizacji sportowej (tj. koncentrowania się wyłącznie na jednym sporcie) i nadmiernej urazowości w późniejszych latach [5] [6], który powinien być regulowany i monitorowany przez wykwalifikowanego lekarza.

WNIOSEK 

Podczas gdy oczywiste jest, że istnieje efekt wieku relatywnego, trudno jest określić, w jaki sposób wpływa to na holistyczny rozwój sportowca w trakcie jego doświadczeń z młodzieżą. Jest to coraz trudniejsze, ponieważ dzieci urodzone 28 sierpnia i 1 września (różnica 3 dni) mogą być rozdzielone przez cały akademicki rok szkolny, przynajmniej w Anglii. Dlatego ważne jest rozważenie względnego wpływu wieku na dobór i identyfikację talentów zarówno w środowisku sportowym, jak i akademickim, w celu uwzględnienia niedoszacowania i / lub przekroczenia wydajności. Mówiąc prościej, ważne jest, aby w przypadku osób, które zostały zidentyfikowane jako talenty, wziąć pod uwagę względny wpływ wieku na ocenę młodzieży, ponieważ biologiczna dojrzałość często jest mylona.

1. Mann, D.L. and van Ginneken, P.J., 2017. Age-ordered shirt numbering reduces the selection bias associated with the relative age effect.Journal of sports sciences, 35(8), pp.784-790. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27238077
2. Cripps, A.J., Joyce, C., Woods, C.T. and Hopper, L.S., 2017. Biological maturity and the anthropometric, physical and technical assessment of talent identified U16 Australian footballers.International Journal of Sports Science & Coaching, 12(3), pp.344-350. https://researchonline.jcu.edu.au/49276/
3. McCunn, R., Weston, M., Hill, J.K., Johnston, R.D. and Gibson, N.V., 2017. Influence of physical maturity status on sprinting speed among youth soccer players.The Journal of Strength & Conditioning Research, 31(7), pp.1795-1801. http://journals.lww.com/nsca-jscr/Citation/2017/07000/Influence_of_Physical_Maturity_Status_on_Sprinting.6.aspx
4. Müller L, Hildebrandt C and Raschner C. The Role of a Relative Age Effect in the 7th International Children’s Winter Games 2016 and the Influence of Biological Maturity Status on Selection. Journal of Sports Science and Medicine (2017) 16, 195-202. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5465981/
5. Stracciolini, A., Friedman, H.L., Casciano, R., Howell, D., Sugimoto, D. and Micheli, L.J., 2016. The relative age effect on youth sports injuries.Medicine & Science in Sports & Exercise, 48(6), pp.1068-1074. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26765629
6. Cobley, S.P. and Till, K., 2017. Participation trends according to relative age across youth UK Rugby League.International Journal of Sports Science & Coaching, p.1747954117710506. http://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/1747954117710506
7. Cumming, S.P., Lloyd, R.S., Oliver, J.L., Eisenmann, J.C. and Malina, R.M., 2017. Bio-banding in sport: applications to competition, talent identification, and strength and conditioning of youth athletes. Strength & Conditioning Journal, 39(2), pp.34-47. http://journals.lww.com/nsca-scj/Abstract/2017/04000/Bio_banding_in_Sport___Applications_to.6.aspx

powyższy post został napisany na podstawie materiału udostępnionego przez Science for sport i jest notatką. Tening Piłkarza nie jest właścicielem zdjęć ani nie rości sobie do nich praw. Źródło materiału Relative Age Effect https://www.scienceforsport.com/relative-age-effect/#toggle-id-1

Trening siłowy dzieci i młodzieży - Fakty i Mity


PRZESĄDY ZWIĄZANE Z TRENINGIEM SIŁOWYM DZIECI I MŁODZIEŻY

MIT: TRENING SIŁOWY JEST NIEZDROWY DLA DZIECI I MŁODZIEŻY?
FAKT: Trening siłowy może nie być aż tak korzystny jeśli chodzi o zmiany w układzie oddechowym oraz krążenia, jak ćwiczenia aerobowe, jednakże dziecko aktywne jest o wiele zdrowsze niż dziecko nieaktywne. Przekonywujący materiał dowodowy wskazuje, że trening oporowy może być równie skuteczny i bezpieczny, jak tradycyjne formy ruchu takie jak: pływanie, jazda na rowerze czy piłka nożna (Faigenbaum, 2009). Oprócz pozytywnego wpływu na na siłę i wytrzymałość, a także potencjalny wzrost wskaźnika sukcesu sportowego, regularny trening oporowy poprawi proporcje składu ciała, zwiększy gęstość mineralną kości, a także wpłynie na lepsze samopoczucie (niektóre badania wskazują wzrost pewności siebie i lepszą samoocenę). Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż dzieci i młodzież nie powinny korzystać ze sprzętu do ćwiczeń siłowych bez nadzoru i przede wszystkim pod okiem wykwalifikowanego specjalisty.

MIT: ISTNIEJE DUŻE RYZYKO ODNIESIENIA KONTUZJI W TRAKCIE TRENINGU SIŁOWEGO?
FAKT: Aktualne badania wskazują, iż trening oporowy może być bezpieczną, skuteczną i wartościową aktywnością ruchową dzieci i młodzieży (Faigenbaum, Myer, Fernando, & Casas, 2011). Oczywiście trening oporowy nie jest w 100% bezpieczny jeśli dzieci i młodzież wykonują ćwiczenia bez nadzoru, bez zachowania optymalnej techniki i przede wszystkim według niewłaściwej metody treningowej (Faigenbaum et al., 2009; Faigenbaum & Myer, 2010). Trening oporowy, jak i większość innych aktywności fizycznych niesie za sobą pewne ryzyko obrażeń (odniesienia kontuzji). Jednak ryzyko to nie jest większe niż występujące w innych zajęciach sportowych lub rekreacyjnych, w których regularnie uczestniczą dzieci i młodzież. Aktualne wyniki dobrze zorganizowanych i monitorowanych badań z udziałem młodzieży pokazały bardzo małe prawdopodobieństwo odniesienia kontuzji w trakcie treningu oporowego, jeśli wszystkie zalecenia treningowe dla danej grupy wiekowej są przestrzegane.

MIT: TRENING OPOROWY JEST NIEBEZPIECZNY DLA DZIECI I MŁODZIEŻY?
FAKT: Ryzyko związane z treningiem oporowym nie jest większe niż w przypadku innych dyscyplin sportowych czy zajęć ruchowych, w których regularnie uczestniczy młodzież lub dzieci. Jednak w celu minimalizacji ryzyka wystąpienia urazu dzieci jak i młodzież nie powinny użyć sprzętu treningowego bez odpowiedniego nadzoru ze strony wykwalifikowanego specjalisty (Faigenbaum I Myer, 2010). W trakcie zajęć oporowych najczęściej wykorzystuje się wolne ciężary a także specjalnie zaprojektowane do tego celu maszyny, które mogą mieć standardowe wymiary lub być zaprojektowane specjalnie dla młodszych użytkowników. Równie często programy treningowe składają się z ćwiczeń z oporem własnego ciała, wykorzystują piłki lekarskie, ekspandery czy chociażby elastyczne taśmy. W ostatnim czasie równie często wykorzystuje się programy skupiające uwagę na równowadze i koordynacji. Poza tym wykorzystanie wolnych ciężarów i specjalnie zaprojektowanych maszyn, a także innych alternatywnych ćwiczeń z wykorzystaniem masy ciała (Falk & Mor, 1996), piłek lekarskich (Faigenbaum & Mediate, 2006; Ignjatovic, Markovic, & Radovanovic, 2012) i taśm elastycznych (Annesi,Westcott, Faigenbaum, & Unruh, 2005) jest bezpiecznym i skutecznym rozwiązaniem treningowym dla młodych osób.

MIT: DZIECI I MŁODZIEŻ NIE MOGĄ ZWIĘKSZYĆ SIŁY PONIEWAŻ NIE MAJĄ WYSTARCZAJĄCEJ ILOŚCI TESTOSTERONU?
FAKT: Testosteron nie jest niezbędny do przyrostu siły. Już w trakcie, krótkiego okresu treningu siłowego (od 8 do 20 tygodni) wzrost siły może wynosić nawet 30% (Faigenbaum et al., 2009). Wnioski płynące z dużej metaanalizy Falka i Tenenbauma (1996), potwierdziły wzrost siły od 13%-30% większy niż to co powinno wynikać ze wzrostu i okresu dojrzewania. Wydaje się, że samoistny wzrost siły mięśniowej związany jest nie z samym okresem dojrzewania jako okresem bumu hormonalnego, a z adaptacjami neurologicznymi (Behringer, vom Heede, Yue, i Mester, 2010).

MIT: ĆWICZENIA OPOROWE HAMUJĄ WZROST DZIECKA?
FAKT: Niestety mit ten nie ma poparcia w postaci żadnych dowodów czy to fizjologicznych, czy chociażby badań. Udział w ćwiczeniach wykorzystujących masę własnego ciała lub obciążenie zewnętrzne ma zdecydowanie pozytywny wpływ na rozwój, na każdym etapie ontogenezy i nie wpływa na potencjał genetyczny (Faigenbaum, 2009).


RESISTANCE TRAINING FOR YOUTH: MYTHS AND FACTS Dragan RADOVANOVIĆ, Aleksandar IGNJATOVIĆ

Martwy ciąg z podłogi czy podstawek? - Dlaczego ćwiczenia dobieramy do ćwiczącego?


Podczas gdy zawodnicy sportów siłowych muszą podnosić ciężary z podłogi, to nie znaczy, że zasada ta dotyczy również zawodników sportów drużynowych (tak wiem narażam się na ostracyzm ze strony wielu trenerów, jednak przeczytaj uważnie dalej i dopiero dodaj swój komentarz).

Poza takim faktem jak dostateczna mobilność aby podnieść ciężar z podłogi (z czym mogą mieć problem szczególnie wysocy zawodnicy czy chociażby po urazach), wato wziąć pod uwagę specyficzne kąty, które występują w trakcie sprintów czy skoków.

Co więcej martwy ciąg z podwyższenia w mniejszym stopniu naciska na plecy w trakcie fazy ciągnięcia niż ma to miejsce w tradycyjnym martwym ciągu. Dlatego też martwy ciąg z użyciem trap bar czy chociażby z podstawek jest preferowaną formą ćwiczenia przez wielu trenerów przygotowania motorycznego.

Trening siłowy powinien być postrzegany jako trening, którego celem jest zmniejszenie urazowości, poprawa wyników sprawnościowych, itd. a nie trening który będzie zwiększał ryzyko wystąpienia kontuzji. DLATEGO TEŻ NALEŻY DOBIERAĆ ĆWICZENIA DO ĆWICZĄCEGO A NIE ODWROTNIE.

*zdjęcie u góry - pozycja wyjściowa martwego ciągu z podłogi
**zdjęcie u dołu - pozycja wyjściowa martwego ciągu z bloków 10cm

źródło materiału DEADLIFTS FROM FLOOR VS FROM BLOCKS FOR ATHLETES!! Tim Rowland Athletic Performance FB@otffitness