Metody kształtowania wytrzymałości u piłkarzy.



Jedną ze składowych treningu piłkarza jest przygotowanie motoryczne. Oczywiście możemy wyróżnić kilka elementów takich jak: siła, szybkość, koordynacja i wytrzymałość. I nad tym ostatnim elementem układanki chciałbym się skupić. Według moich obserwacji w ostatnim czasie bardzo dużo pisze się o sile i jej dużym wpływie na szybkość i inne zdolności motoryczne (w tym także na wytrzymałość). Jednak zaczyna się odpuszczać temat szeroko rozumianej wytrzymałości, która to jest podstawą piramidy. Piłka nożna to dyscyplina sportowa wymagająca równego rozwoju wszystkich elementów. Jeśli którykolwiek z nich kuleje to zawodnik ma problemy z uzyskaniem odpowiedniego poziomu.

Ogólnie rzecz biorąc nie chce komentować debaty odnośnie tego czy powinniśmy trenować tylko z piłkami lub tylko metodą interwałową. Osobiście uważam, że każda z poniżej podanych metod ma swoje zastosowanie. Nie wykluczam również tego, że będą wśród nas trenerzy lub zawodnicy, którzy będą stosować dwie lub 3 metody na raz. Cały proces treningowy powinien być przemyślany i dostosowany do poszczególnych jednostek w zespole.

Przykładowe metody są jednymi z wielu (materiał przeglądowy), które możemy spotkać i stosować. Nie wyczerpuje to całości zagadnienia. Celowo wybrałem jedynie 4 z nich ponieważ moim zdaniem są one warte uwagi i odpowiadają głównemu celowi jakim jest przygotowanie zawodnika (piłkarza) do tego aby prezentował odpowiedni poziom sportowy. Przedstawione metody zostały opisane ogólnie ponieważ jest to wstęp do tego abym mógł napisać bardziej obszerny materiał na każdą z nich z osoba. W materiałach tych przedstawię konkretną filozofię pracy i możliwe formy zastosowania.

#1. METODA O ZMIENNEJ INTENSYWNOŚCI WEDŁUG KONCEPCJI PROFESORA JANA CHMURY

Zaproponowane przez profesora Jana Chmurę rozwiązanie oparte jest na ciągłym wysiłku o zmiennej intensywności (przerwy pomiędzy cegiełkami o wyższej intensywności rozdzielone są cegiełkami, w trakcie których wykonujemy trucht lub marsz). Całość jednostki treningowej oparta jest na intensywnościach oscylujących w granicach progu przemian beztlenowych jednak nie przekraczających go zbytnio w dłuższej jednostce pracy (chwilowe wejście w wyższe tętno nie jest błędem). Według koncepcji piłkarze powinni być przyporządkowani do grupy szybkościowej lub wytrzymałościowej (zgodnie z ich cechami motorycznymi) i w zależności od tego pracować na przygotowanym dla nich planie. Forma treningu to oczywiście forma biegowa, która może być wykonywana w terenie, na stadionie czy nawet na bieżni mechanicznej. Metoda ta jak i wszystkie poniższe ma swoje wady i zalety. Dlatego warto się z nimi zapoznać i samemu stwierdzić kiedy może być ona przydatna. Na pewno jest to dobra forma pracy indywidualnej kiedy piłkarz otrzymuje gotowy plan do wdrożenia. Łatwiej także sterować obciążeniami i tym samym może być to dobra metoda uzupełniająca treningi o wysokiej intensywności. Z drugiej strony w przypadku tego rodzaju treningu minusem jest pełna indywidualizacja jednostki treningowej dla poszczególnych zawodników (indywidualna wartość PPB) wymagająca dodatkowego sprzętu w postaci pulsometrów (praktycznie nie stosuje się pomiar mleczanu), który jest dodatkowym kosztem dla klubów a także wymagane jest wykonanie badań laboratoryjnych lub testu Conconiego.

#2. SMALL-SIDED GAME (MAŁE GRY)

Małe gry jako jedyne w podanym zestawie charakteryzują się tym, że ich wpływ na rozwój zawodnika jest wielopoziomowy i wielopłaszczyznowy. Dzięki nim możemy doskonalić elementy techniczne, taktyczne a także elementy motoryczne. Wyniki badań a także doświadczenia trenerów (na małych grach w głównej mierze oparta jest szkółka Barcelony) pokazują pozytywny wpływ na wytrzymałość w tym na: VO2max, wzrost prędkości na progu mleczanowym, powtarzalność sprintów, lepsze wyniki w  Yo-Yo intermittent recovery test level 2. Jednak koncepcja ta jak i pozostałe ma swoje wady. Trudności z kontrolowaniem intensywności wysiłku i tym samym z różnym zaangażowaniem samych zawodników to jedne z nich. Poza tym nie tylko ilość zawodników a więc formy gier 1x1, 2x2 itp. będzie miała znaczenie ale także wielkość pola gry może mieć istotny wpływ na intensywność gry (większe pole + mniej zawodników = wyższa intensywność).

#3. BIEGOWY TRENING INTERWAŁOWY OPARTY NA MAS (MAXIMAL AEROBIC SPEED)

Aby zrozumieć na czym polega powyższa metoda przede wszystkim trzeba wiedzieć co to jest MAS. Jest to najniższa prędkość (progowa), przy której występuje maksymalne pochłanianie tlenu. Dzięki znajomości tej prędkości jesteśmy wstanie pracować nad zniwelowaniem różnicy pomiędzy maksymalną prędkością jaką osiąga piłkarz a prędkością progową. Możliwość wykorzystania tego rodzaju metody jest dość szeroka. Od długich interwałów trwających po 3-4 minuty poprzez znacznie krótsze jednostki o większej intensywności takie chociażby jak TABATA. Dokładny pomiar prędkości progowej nie nastręcza tyle trudności co w przypadku pierwszej metody (chociaż mowa tu o dwóch zupełnie innych prędkościach). Sam trening również będzie sprawą indywidualną, jednak w tym przypadku możemy grupować osoby o podobnych parametrach i stosować jeden schemat treningowy.

#4. OBWODOWY TRENING SIŁOWY O WYSOKIEJ INTENSYWNOŚCI (HIGH INTENSITY CIRCUIT TRAINING)

Pewnie część osób w tym momencie zaczyna się zastanawiać co trening obwodowy robi w takim miejscu. Przecież jest to trening, który ma poprawić siłę. I jest w tym ukryta część prawdy, jednak nie cała. Faktycznie w początkowym okresie czasu treningu tego typu powoduje wzrost siły (wartość ta w zależności od poziomu wytrenowania jest różna) jednak im dłużej wykonujemy tego typu trening tym większy ma on wpływ na wytrzymałość w rozumieniu globalnym (jest to jedyny typ treningu w trakcie, którego jesteśmy zaangażować większą część naszego organizmu i dodatkowo będzie to praca o wysokiej intensywności). Prawidłowo prowadzony trening zwiększa Vo2max, PPB (próg przemian beztlenowych) oraz moc anaerobową i zmniejsza ilość kontuzji poprawiając siłę mięśni. Jednak wadą tego typu rozwiązania jest umiejętność ułożenia prawidłowego schematu ćwiczeń i przede wszystkim znajomość techniki poszczególnych ćwiczeń wraz ze wszelkimi niuansami.

materiały źródłowe:
1.Jan Chmura, Paweł Chmura, Przygotowanie motoryczne piłkarzy do wysiłku startowego.
2. Allen, J.D., Buttefly, R., Welsh, M.A., and Wood, R. The physical and physiological value of 5-a-side soccer training to 11-a-side match play. J. Human. Mov. Stud. 34: 1-11, 1998.
3.Chamari, K., Hachana, Y., Kaouech, F., Jeddi, R., Chamari-Moussa, I., and Wisløff. Endurance training and testing with the ball in young elite soccer players. Br. J. Sports. Med. 39: 24-28, 2005
4. Dellal, A., Hill-Haas, S., Lago-Penas, C., and Chamari, K.Small-sided games in soccer: Amateur vs. professional players' physiological responses, physical, and technical activities. J. Strength. Cond. Res. 25: 2371-2381, 2011
5. Heidt, R.S., Jr., Sweeterman, L.M., Carlonas, R.L., Traub, J.A., and Tekulve, F.X. Avoidance of soccer injuries with preseason conditioning. Am. J. Sports. Med. 28: 659-662, 2000.
6. Hill-Haas, S.V., Coutts, A.J., Rowsell, G.J., and Dawson, B.T. Generic versus small-sided game training in soccer. Int. J. Sports. Med. 30: 636-642, 2009.
7. Baker, D. Recent trends in high-intensity aerobic training for field sports. Professional Strength & Conditioning. 22 (Summer): 3-8. 2011.
8. Baker, D. Cross-training workout: using high-intensity energy system conditioning for injured athletes. Professional Strength & Conditioning. 27 (Winter): 4-8. 2012.
9.  Berthoin S, Gerbeaux, M, Geurruin F, Lensel-Corbeil G and Vandendorpe F. Estimation of maximal aerobic speed. Science & Sport 7(2), 85-91. 1992.
10. Wong, P-L, Chaouachi, A, Chamari, K, Dellal, A, and Wisloff, U. Effect of preseason concurrent muscular strength and high-intensity interval training in professional soccer players. Journal of Strength & Conditioning Research. 24(3): 653-660. 2010.
11. Tabata I, Nishimura K, Kouzaki, M, Hirai Y, Ogita, F, Miyachi M and Yamamoto K. Effects of moderate-intensity endurance and high intensity intermittent training on anaerobic capacity and VO2 max. Medicine & Science in Sports & Exercise. 28:1327–1330. 1996.
12. Gibala MJ, Little JP, Essen MV, et al.. Short-term sprint interval versus traditional endurance training: similar initial adaptations in human skeletal muscle and exercise performance. J Physiol. 2006; 575 (3): 901–11.
13. Little JP, Safdar A, Wilkin GP, Ranopolsky MA, Gibala MJ. A practical model of low-volume high-intensity interval training induces mitochondrial biogenesis in human skeletal muscle: potential mechanisms. J Physiol. 2010;588:1011–22.
14. Richards JC, Johsnon TK, Kuzma JN, Lonac MC, Schweder MM, Voyles WF, Bell C. J Physiol. 2010;588:2961–72.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Każdy Wasz komentarz jest dla mnie bardzo cenny. Jednakże bez zastanowienia usuwam wszelkie reklamy oraz spam.